хэзээ хамгийн сүүлд энэ новшийн мэдрэмжинд автсанаа санахгүй юм. гэхдээл одоо өнөөх л хүүхэд ахуйд л үүссэн тэр л новшийн мэдрэмж байсаар л байгаа гэхэд маш их гомдолтой байнаа.
эмзэг дээрээ чухам эмзэг байгаа бололтой. энэ хүлээснээс гарах юмсан. үнэхээр тэвчхийг хүсэхгүй ч тэвчих ёстой хүлээс. өөрийнхөөрөө амьдрах юмсан. муу явсан ч сайн явсан ч ялгаагүй өөрийнхөө амьдралыг өөрөө мэдэх юмсан. хэзээ нэг өдөр үр хүүхэд минь битгий ингэж бодож, ий хүлээсэнд байгаасай.
эмзэг дээрээ чухам эмзэг байгаа бололтой. энэ хүлээснээс гарах юмсан. үнэхээр тэвчхийг хүсэхгүй ч тэвчих ёстой хүлээс. өөрийнхөөрөө амьдрах юмсан. муу явсан ч сайн явсан ч ялгаагүй өөрийнхөө амьдралыг өөрөө мэдэх юмсан. хэзээ нэг өдөр үр хүүхэд минь битгий ингэж бодож, ий хүлээсэнд байгаасай.
2 comments:
Энэ арай миний постноос болоогүй биз дээ. Би ер нь их дэмий юм бичиж хүн амьтны муухай дурсамжийг сэргээгээд байх шиг байнаа.
Үүе ээ, юу гэж дээ. Ёстой тийм юм байхгүй шүү.
Аймаар сандарлаа шдээ, ёстой үгүй шүү.
Post a Comment